วิมานมนตรา ตอนที่ 2 กลิ่นหอมลึกลับ

“มีใครอยู่ไหมครับ”
เสียงของกวินสะท้อนผ่านโถงกว้าง ก่อนจางหายไปท่ามกลางความเงียบ
ไม่มีคำตอบจากชั้นบน
เมื่อหันกลับไป ประตูใหญ่ด้านหลังกลับปิดลงแล้วอย่างไร้เสียง
กวินลองผลักมัน แต่ประตูไม่ขยับ ราวกับถูกล็อกจากภายนอก
เขาจึงหันกลับมาสำรวจภายใน
ทุกสิ่งดูสมบูรณ์เกินกว่าจะเป็นคฤหาสน์ร้าง พื้นหินอ่อนสะอาดไร้ฝุ่น แจกันดอกไม้บนโต๊ะกลางยังสด และเปลวเทียนบนผนังส่องไหวราวกับมีใครเพิ่งจุดไว้
ทว่าไม่มีเจ้าของบ้าน
ไม่มีคนรับใช้
ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจของผู้ใด
กลิ่นหอมลึกลับลอยผ่านเขาอีกครั้ง
คราวนี้มันชัดเจนขึ้น ทั้งนุ่มลึก สงบ และแฝงความโอ่อ่าบางอย่าง จนทำให้โถงว่างเปล่าดูเหมือนมีลมหายใจ
กวินเดินตามกลิ่นไปยังบันไดใหญ่
ทุกครั้งที่เข้าใกล้ กลิ่นกลับถอยห่าง ราวกับกำลังเชื้อเชิญให้เขาติดตาม
ตรงหัวบันได เขาพบรอยเท้าเปียกน้ำคู่หนึ่งบนพื้น
รอยนั้นทอดยาวไปตามระเบียงชั้นสอง ทั้งที่นอกจากเขาแล้ว ไม่ควรมีใครเดินฝ่าสายฝนเข้ามา
กวินก้มมองรองเท้าของตนเอง
รอยเท้าของเขามีขนาดใหญ่กว่าอย่างชัดเจน
เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
ที่ปลายระเบียง ประตูห้องหนึ่งกำลังเปิดแง้มอยู่ และกลิ่นหอมทั้งหมดดูเหมือนจะลอยออกมาจากที่นั่น
ก่อนกวินจะก้าวตามไป เขาสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง
บนพื้นข้างรอยเท้า มีหยดน้ำเรียงเป็นข้อความสั้น ๆ
“ในที่สุด คุณก็กลับมา”
…………..
โปรดติดตามตอนต่อไป
อ่านตั้งแต่ตอนแรก ลิงก์ในคอมเม้นท์