กวินมั่นใจว่า ถนนสายนี้ไม่ควรมีอยู่จริง
ไม่ถึงสิบนาทีก่อน เขายังขับรถอยู่บนทางหลวงเส้นเดิม ท่ามกลางฝนที่ตกหนักจนมองเห็นเพียงแสงไฟหน้ารถ
แต่หลังจากเลี้ยวตามป้ายทางเบี่ยง ถนนรอบตัวกลับเปลี่ยนไป
ไม่มีบ้าน
ไม่มีเสาไฟ
ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์
มีเพียงแนวต้นไม้สูงทึบกับหมอกที่ค่อย ๆ คลุมทางเบื้องหน้า
กวินแตะเบรก เมื่อเครื่องยนต์กระตุกสองครั้งก่อนดับสนิท เขาลองสตาร์ตใหม่ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ
ทันใดนั้น แสงสีทองดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นหลังแนวไม้
มันเป็นแสงจากโคมระย้าขนาดใหญ่ ซึ่งส่องลอดหน้าต่างสูงของคฤหาสน์โอ่อ่าหลังหนึ่ง
ตัวอาคารตั้งตระหง่านอยู่กลางสายฝน ราวกับซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นมาเนิ่นนาน และเพิ่งยอมให้เขามองเห็น
กวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบแผนที่
บริเวณตรงหน้าไม่มีถนน
และไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดปรากฏอยู่เลย
เขาควรอยู่ในรถและรอให้ฝนหยุด
แต่ในวินาทีนั้น กลิ่นหอมบางอย่างกลับลอยเข้ามา ทั้งที่กระจกทุกบานปิดสนิท
มันเป็นกลิ่นที่สุขุม อบอุ่น และหรูหราอย่างประหลาด ราวกับอากาศภายในโถงรับรองของสถานที่ซึ่งเขาเคยไปเยือน
เพียงแต่นึกไม่ออกว่าเมื่อใด
กวินตัดสินใจเปิดประตูรถและเดินฝ่าสายฝนไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่นั้น
ทันทีที่เท้าแตะขั้นบันไดหินอ่อนขั้นสุดท้าย ประตูไม้บานใหญ่ตรงหน้าก็ค่อย ๆ เปิดออกเอง
ภายในไม่มีผู้ใดรอต้อนรับ
มีเพียงแสงทองระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์
และกลิ่นหอมลึกลับซึ่งชัดขึ้นกว่าเดิม
แล้วจากส่วนลึกของคฤหาสน์— ก็มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นบนชั้นสอง
……..
โปรดติดตามตอนต่อไป







