กวินวางมือลงบนลูกบิด
กลิ่นหอมทั่วทั้งคฤหาสน์ดูเหมือนจะไหลมารวมกันอยู่หลังประตูบานนี้ ทั้งอบอุ่น ลึกลับ และงดงามจนเขาแทบลืมความหวาดกลัว
เมื่อเปิดประตูออก ภายในกลับไม่มีห้องขนาดใหญ่ดังที่คาด
มีเพียงโต๊ะตัวหนึ่งใต้แสงโคมระย้า และขวดแก้วใบเล็กวางอยู่ตรงกลาง
ข้างขวดมีจดหมายจ่าหน้าถึงเขา
“กวิน
หากคุณกำลังอ่านข้อความนี้ แสดงว่ากลิ่นพาคุณกลับมาได้สำเร็จ
คุณเคยบอกว่า ต่อให้ลืมชื่อ ลืมใบหน้า หรือลืมเรื่องราวทั้งหมด คุณจะไม่มีวันลืมความรู้สึกเมื่อได้อยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้
ฉันจึงเก็บความรู้สึกนั้นไว้ในกลิ่น
เพื่อให้วันหนึ่ง คุณตามมันกลับมาพบทุกสิ่งอีกครั้ง”
ลายมือหยุดลงตรงนั้น
หน้าสุดท้ายของจดหมายถูกเปื้อนจนอ่านไม่ออก เหลือเพียงคำเตือนสั้น ๆ
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่ามองเข้าไปในกระจกหลังเปิดขวด”
กวินมองขวดแก้วตรงหน้า
บนฉลากมีชื่อเขียนไว้ว่า
“วิมานมนตรา”
ทันทีที่ปลายนิ้วแตะฝาขวด กระจกบานใหญ่ด้านหลังก็ส่งเสียงแตกร้าว
ในเงาสะท้อน เขาเห็นหญิงสาวยืนอยู่ด้านหลัง
แต่ใบหน้าของเธอไม่ได้มองเขา
เธอกำลังจ้องไปยังบางสิ่งเหนือศีรษะของเขา ด้วยแววตาหวาดกลัว
กวินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
แสงจากโคมระย้าสว่างวาบ
แล้วทุกอย่างก็ดับลง
เขาสะดุ้งตื่นขึ้นหลังพวงมาลัย
เสียงฝนยังคงกระทบกระจกหน้ารถ
ไม่มีคฤหาสน์
ไม่มีหญิงสาว
ไม่มีประตูบานสุดท้าย
กวินถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ทั้งหมดคงเป็นเพียงความฝัน
แต่แล้วกลิ่นหอมที่คุ้นเคยก็ลอยเข้ามาอีกครั้ง
ใต้กระจกมองหลัง มีขวดน้ำหอมใบเล็กแขวนอยู่
บนขวดเขียนว่า—
“วิมานมนตรา”
…………..
โปรดติดตามตอนต่อไป
