ประตูเล็กข้างชั้นหนังสือเปิดเข้าสู่ห้องสมุด
กลิ่นหอมลอยอยู่ภายในอย่างชัดเจน จนกวินรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าไปในสถานที่ซึ่งเคยรู้จักมาก่อน
บนโต๊ะกลางห้อง มีสมุดปกหนังเล่มหนึ่งวางเปิดไว้ ราวกับจงใจรอให้เขามาพบ
ข้อความในหน้าแรกกล่าวถึงเจ้าของคฤหาสน์ ผู้พยายามสร้างกลิ่นหอมที่สามารถเก็บรักษาความทรงจำไว้ได้
ผู้เขียนเชื่อว่า ภาพถ่ายอาจทำให้เราจำใบหน้า เสียงเพลงอาจทำให้เรานึกถึงช่วงเวลา แต่กลิ่นสามารถพาความรู้สึกทั้งหมดกลับคืนมาได้ในชั่วขณะ
กวินพลิกอ่านต่อไปทีละหน้า
มีบันทึกเกี่ยวกับการทดลองกลิ่นหลายสิบแบบ บางกลิ่นทำให้นึกถึงสวนยามเช้า บางกลิ่นทำให้เห็นภาพห้องเก่า และบางกลิ่นทำให้ผู้ทดลองร้องไห้โดยไม่รู้สาเหตุ
แต่บันทึกชุดสุดท้ายกล่าวถึงกลิ่นชนิดหนึ่ง ซึ่งยังไม่มีชื่อ
“กลิ่นนี้ทำให้ผู้ที่หลงลืม รู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน”
แต่หน้าถัดไปถูกฉีกออกเกือบทั้งหมด
เหลือเพียงขอบกระดาษส่วนหนึ่ง ซึ่งมีชื่อผู้ทดลองเขียนไว้
กวิน
ใต้ชื่อของเขามีข้อความอีกหนึ่งบรรทัด
“หากเขากลับมา อย่าปล่อยให้เขาเปิดประตูบานสุดท้าย”
ในวินาทีนั้น ประตูห้องสมุดปิดลงเอง
เสียงกลอนดังขึ้นจากด้านนอก
และจากหลังกำแพงชั้นหนังสือ มีเสียงผู้หญิงกระซิบเบา ๆ
“กวิน…คุณลืมฉันอีกแล้วหรือ”
…………..
โปรดติดตามตอนต่อไป
อ่านตั้งแต่ตอนแรกกดลิงก์ในคอมเม้นท์
