ห้องปลายระเบียงคือห้องรับรองขนาดใหญ่
ผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มปิดหน้าต่างทุกบาน เครื่องเรือนถูกจัดวางอย่างประณีต และกลางห้องมีภาพวาดหญิงสาวแขวนอยู่เหนือเตาผิง
เธอสวมชุดสีอ่อน ยืนอยู่ใต้โคมระย้า ในมือถือขวดแก้วขนาดเล็ก
กวินรู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้านั้นอย่างบอกไม่ถูก
เขาเดินเข้าไปใกล้ และกลิ่นหอมปริศนาก็เข้มขึ้นทันที ราวกับลอยออกมาจากภาพวาดนั้น
ที่มุมล่างของกรอบภาพไม่มีชื่อศิลปิน แต่มีเพียงปีที่ภาพนี้ถูกเขียนขึ้น
ปีนั้นตรงกับปีที่กวินประสบอุบัติเหตุ และสูญเสียความทรงจำช่วงเวลาหลายเดือนก่อนหน้า
ทันใดนั้น เสียงเปียโนก็ดังขึ้นจากห้องถัดไป
เป็นท่วงทำนองช้า ๆ ซึ่งเขาจำได้ทั้งเพลง ทั้งที่ไม่รู้ว่าเคยได้ยินจากที่ใด
กวินรีบเดินตามเสียงนั้นไป
ภายในห้องดนตรีไม่มีผู้ใดนั่งอยู่หน้าเปียโน แต่แป้นสีขาวดำกำลังกดลงเองทีละตัว
บนแท่นวางโน้ตมีสมุดเพลงเปิดค้างอยู่
กลางหน้ากระดาษ มีลายมือเขียนข้อความว่า
“หากคุณยังจำบทเพลงนี้ไม่ได้
จงกลับไปมองภาพของเธออีกครั้ง”
เสียงเปียโนหยุดลงทันที
กวินหันกลับไปยังห้องรับรอง
ภาพหญิงสาวยังคงแขวนอยู่ตำแหน่งเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป
เมื่อครู่ สายตาของเธอมองตรงมายังเบื้องหน้า
บัดนี้ ดวงตาในภาพกลับหันไปมองที่ประตูเล็กข้างชั้นหนังสือ
และขวดแก้วที่เคยอยู่ในมือของเธอ—หายไปแล้ว
…………..
โปรดติดตามตอนต่อไป
อ่านตั้งแต่ตอนแรกกดลิงก์ในคอมเม้นท์
